Kırıldık fazlasıyla, yaralarımız aştı boyumuzu.

Kime gitmeliyiz bilmez olduk.

Hayal kırıklıklarımız rüyaların ötesinde artık.

Hayaller boş bizim için.

Hayatı öyle boşladık ki “biz kimiz?” sorar olduk.

Sigaramızı dudağımız yanana kadar çeker olduk.

Öyle düşünür olduk ki dertlerimizi bazen, sigaramızın bittiğini parmağımıza düşen külden anlar olduk.

Ve biz kalmaz olduk.

Sevemez olduk.

Gülen gözlerimizle olmayana, olmayışına ağlar olduk.

Biz bizi sevmeyenlerden gidemez olduk.

Velhasıl kalmadık.

Tek zerremize kadar kalamayan olduk.

1 Yorum

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu yazınız!
Lütfen isminizi buraya giriniz