Varlığında cennet bahçelerimde oynayan bir çocuk görüyorum

Yokluğunda cehennem alevleri

O alevler içinde yanan benim

Gel kurtar,

Affet beni…

Sevdiğim yok! Gitti an’sızın

Adana saçlarını soyundu

Ellerini giyiniyor.

Bak! Şimdi yar’sızım, gözlerim kapanıyor…

 

Rabbim seni;

Benim alnıma yazsın affetmeyenim

Seni bana yazarsa;

Kalbinde yaşarım

Seni bana bağışlarsa

Yalnızlığımın üstünü karalar,

Seni gönlüme yazarım.

Ama şimdi senden geriye,

Affedilmemeye mahkûm bir şair kaldı

 

Şiirlerimin arasında dolaşırken

Gördüm onu,

Affetmeyişinden tanıdım…

Eskiden yazardım anlatamadıklarımı

Ama şimdi çizer oldum.

Karanlık sokaklarda kendimi buldum

Bu yazan eller mutluluğun resmini değil,

Pişmanlığın resmini çiziyor,

Sensizim, yar’sızım; gözlerim kapanıyor…

 

Ölü bir kente pişmanlığımı sunuyorum

Sana ‘AF’etmek yakışır sevdiğim

Hadi kurtar beni bu cehennem ateşinden

Kurtar ki, ellerine kavuşayım

Affet ki, gözlerine bakayım.

Dile gelsin yazdığım dizeler

Anlatsın yalnızlığımı,

Kalbimde açtığım bir yara var

Şimdi gittikçe büyüyor,

Affetmeyenim, yar’sızım; gözlerim kapanıyor…

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu yazınız!
Lütfen isminizi buraya giriniz